Cedyńskie spotkania z historią 24 – 26 czerwca 2016r.

Wytyczne dotyczące stroju, akcesoriów, sprzętu bojowego

Dbając o najwyższy poziom zgodności historycznej wśród rekonstruktorów epoki wczesnego średniowiecza i okresu bitwy pod Cedynią – 24 czerwca 972 roku, organizator wprowadza szczegółowe wytyczne dotyczące strojów, akcesoriów, wyposażenia bojowego i obozowego. Jednym z warunków uczestnictwa w imprezie jest przejście weryfikacji pod względem poniższych wymagań.

 

Wymagania podstawowe:

Strój powinien być spójny. Naszym zamierzeniem jest zachowanie największej, możliwej zgodności historycznej ubioru i wyposażenia. Wymagamy aby nie mieszać w sposób nieuzasadniony biżuterii czy uzbrojenia (przykładowo brosze żółwiowe i kabłączki skroniowe, hełm z Gjermundbu i szabla). Jeśli jednak czerpiecie Państwo wzory np. z konkretnego pochówku w którym pojawiają się elementy charakterystyczne dla różnych kultur lub rekonstruujecie „nietypowy” lud (np. koczownik, Bizantyjczyk, etc.) – prosimy o napisanie nam o tym w zgłoszeniu oraz podanie wiarygodnej informacji na jakiej podstawie występuje proponowany zestaw. To znaczenie ułatwi weryfikację

Unikajmy intensywnych barw, chyba że całość stroju: jakość tkanin, kunszt wykończenia stroju i dodatków takich jak broń, ozdoby, wyposażenie osobiste wskazują na to, iż odtwarzana postać należy do wyższej klasy społecznej.

Współczesne fryzury należy ukryć pod nakryciem głowy, a współczesną biżuterię zdjąć (dotyczy to także widocznego piercingu). Nie są mile widziane stylizowane kolczyki – czyli na współczesnych biglach lub z elementów biżuterii, które oryginalnie nie były kolczykami (np. finougryjskie zawieszki czy gotlandzkie kryształowe kule przetworzone na kolczyki – by wymienić tylko te dwa najpopularniejsze przykłady pseudohistorycznych ozdób uszu).

Preferowanym nakryciem głowy dla kobiet są różne rodzaje chusty i czepki, natomiast w przypadku nieużywania ich, prosimy o związanie włosów w warkocz, kok, węzeł – prawdopodobnie z włosami rozpuszczonymi chodziły tylko małe dziewczynki, natomiast w ikonografii zachodniej w taki sposób przedstawiane są głównie tancerki/muzykantki (np. Miriam śpiewająca Pieśń Dziękczynną) lub Nierządnica Babilońska

Zalecenia:

– impreza ma wyraźny rys słowiański a więc strój uczestników winien nawiązywać do charakteru wydarzenia – nie jest to jednak w żadnym wypadku przymus

– ubiory lniane w naturalnym kolorze lnu

– ubiory wełniane w kolorystyce bliskiej kolorom uzyskiwanym z barwienia naturalnego

– spodnie o wąskich lub prostych nogawkach

– tkane owijki, szczególnie w komplecie z podwiązkami czy odpowiednimi haczykami

– „historyczna” bielizna

– łuki drewniane

– duże tarcze, owalne tarcze – tarcze migdałowate nie pojawiają się w źródłach datowanych przed ok. 1030/1040 r.  a zatem nie przewidujemy ich użycia.

– tuniki bojowe zamiast przeszywanic

– ceramika kuchenna czyli garnce do gotowania

– namioty typu „anglo-saxon” – powoli chcemy wykluczyć zastosowanie namiotów „łodziowych”

– namioty z lnu/wełny – także powoli chcielibyśmy odejść na Cedyni od namiotów z bawełny

– tarcze wyłącznie drewniane.

– miecz tylko w zestawie z kolczugą, jeśli jej nie masz – używaj w walce topora, włóczni, noża bojowego

– preferowane będą kolczugi nitowane

Wyposażenie i ubiory, które uniemożliwią udział w wydarzeniu:

  1. Ubiór cywilny:

– jaskrawe kolory kiedy nie uwiarygodnia ich reszta wyposażenia i ogólny wygląd stroju.

Tutaj łapią się zarówno przypadki typu człowiek w silnie czerwonej koszuli przewiązanej sznurkiem i dziurawych butach, jak i zestawienia w rodzaju jaskrawa suknia długości sukni roboczej do pół łydki w towarzystwie bogatej biżuterii – jak bogactwo to po całości,

Źródła wskazują na to, że suknie zamożnych były długie.

W szczególności będziemy zwracać uwagę na kolory niemożliwe do uzyskania

w barwieniu naturalnym.

 

– w skandynawskiej sukni fartuchowej szerokie ramiączka (tym bardziej przyszyte na stałe z przodu). Brak potwierdzeń na taką ich formę, znaleziska wskazują na wąskie paseczki (szyte z tkaniny ale także plecione) tworzące dużą pętlę, ewentualnie paseczki zszyte wzdłuż tylko z małą pętelką na końcu.

suknia fartuchowa noszona bez odpowiednich brosz, w tym suknie na podstawie rozważań Ingi Hagg odnośnie Birki (suknie z prostokątów opcjonalnie z trenem) zszywane zamiast łapane w całość broszami – znaleziska wskazują, że zapinki były integralną częścią sukni fartuchowej.

Jeśli jesteś posiadaczką sukni fartuchowej lecz bez odpowiednich zapinek – zostaw ją w domu, wystarczy suknia i narzutka/damski kaftan.

– w stroju kobiecym słowiańskim – zapony (prostokąt materiału z otworem na głowę i pokrewne) – nie ma potwierdzeń na stosowanie takiego stroju, a już zupełnie na stosowanie go na Zachodniej Słowiańszczyźnie.

– hafty w miejscach dla których brak potwierdzeń (np. duże hafty na przodzie sukni fartuchowej) lub bogate hafty na nie pasującym stroju – większość haftów z epoki to albo bogate zdobienia dla najbogatszych albo proste szlaczki. Nie ma też potwierdzeń dla haftów wzorowanych stylem na kamieniach runicznych.

– wierzchnia koszula/tunika znacząco krótsza niż bielizna.

– nie ma potwierdzeń na używanie strojów z klinami „ozdobnymi” – czyli mocno różniącymi się kolorystyką od reszty tuniki. Tutaj każdy przypadek będzie rozpatrywany jednostkowo. ( czym innym jest lekka różnica barwy jaka może wynikać chociażby z szycia z tkanin z dwóch osobnych kąpieli barwierskich, a czym innym zestawienia pasujące raczej do kuglarzy)

– w męskich tunikach krótki rękaw czy rękawy ¾ – chyba że ktoś rekonstruuje Bałta, W innych przypadkach nie ma to specjalnie uzasadnienia, chyba że opieracie się na konkretnej ikonografii. Prosimy o jej wskazanie w zgłoszeniu.

Wyposażenie bojowe:

– karwasze – dopuszczalne tylko w bitwie najlepiej ukryte pod strojem

– skórzane zbroje lamelkowe, elementy uzbrojenia nie potwierdzone znaleziskami lub ikonografią. Jako pancerz preferowana kolczuga nitowana.

– broń nie przypominająca niczego z typologii i znalezisk, broń datowana inaczej niż IX-XI w.

Dodatkowo przed walkami prowadzona będzie weryfikacja, szczególnie pod kątem bezpieczeństwa, ale także pod względem poprawności historycznej.

Jak najbardziej można używać współczesnych ochraniaczy, muszą być jednak dobrze zamaskowane pod strojem, tak, żeby nie były widoczne w trakcie walk.

  1. Akcesoria:

– dla kobiet Skandynawek – suknia fartuchowa spinana parą brosz trójlistnych. Nie udało nam się znaleźć potwierdzeń dla takiego noszenia tego rodzaju zapinek. Właściwe są brosze żółwiowe, zapinki w kształcie głów zwierzęcych (Gotlandia), zapinki języczkowate

– hurtowe ilości przepasań – czy to krajek czy pasów. Wystarczy jedno, ewentualnie dla wojownika dodatkowo pas mieczowy.  Gorsety z tysiąc razy owiniętej krajki nie są mile widziane

– okucia na pasach kobiet nie pasujące do stylu okuwania pasów kobiecych – jest pewna ilość znalezisk pasów z okuciami z pochówków kobiecych, zarówno z terenów słowiańszczyzny jak i z szeroko pojętego „świata wikińskiego”. Zazwyczaj jednak są to zestawy dużo, dużo skromniejsze niż to, co zobaczyć można w rekonstrukcji, w postaci paska gęsto nabitego dowolnie wybranymi najbijkami – to raczej klimaty pasów męskich i to też wcale nie takie częste.

W przypadku repliki konkretnego znaleziska – prosimy o informację w zgłoszeniu.

– noże z rękojeścią z nieobrobionego rogu – w rekonstruowanym okresie najczęstsze były oprawy drewniane, a jeśli rogowe to był to róg wygładzony i przycięty na odpowiednią długość (czyli nie całe poroże wystające z pochwy), ewentualnie zdobiony rzeźbieniami. Raczej nie stosowano częstego wśród współczesnych nożowników sposobu zdobienia rękojeści przez użycie kilku materiałów (np. róg plus dwa różne gatunki drewna plus mosiężne przekładki).
W przypadku konkretnej rekonstrukcji odstępującej od w/w norm, prosimy o podanie jej w zgłoszeniu.

– naszyjniki z bursztynowych siekańców – w materiale archeologicznym bursztyny jako część naszyjników pojawiają się w formie wygładzonych paciorków lub zawieszek, ale nie bursztynowej sieczki

– kaletki wykonane z futerek, poza rekonstrukcjami znalezisk, które faktycznie były futrzaste

– kaletki wielkości sakwy do siodła (chyba że masz rekonstrukcję konkretnego egzemplarza – wtedy podeślij nam zdjęcie znaleziska/ikonografię)

  1. Wyposażenie obozowe:

– ceramika szkliwiona (poza rekonstrukcjami konkretnych znalezisk egzemplarzy szkliwionych)

– ceramika nijak nie podobna do wczesnośredniowiecznej – egzemplarze toczone a nie obtaczane

– współczesne narzędzia – siekiery strażackie, saperki wojskowe etc. Jeśli już, to dobrze schowane i wyjmowane tylko kiedy niezbędne (np. przy okopywaniu namiotu). Współczesna siekierka wbita cały dzień w pieniek obok ogniska?

W czasie Cedyńskich spotkań z historią są niedopuszczalne :

  • szarawary zszywane z wąskich pasów „piratki”
  • współczesne sandały-rzymianki
  • suknie fartuchowe w postaci dwóch prostokątów na szelkach z niezakrytymi bokami lub wiązane po Taki wzór powstał ze złej interpretacji ilustracji do rozważań Agnes Geijer – a potem poszło w świat. Natomiast suknie fartuchowe na tych rozważaniach oparte poprawnie są dopuszczalne
  • wszelkie obuwie współczesne udające historyczne oraz obuwie nieodpowiednio Wyjątkiem są buciki małych dzieci, jeśli ich rodzice zdecydują o użyciu współczesnego obuwia.
  • Przeszywki – waciaki w stylu Jakuba Wędrowycza
  • hełmy Vendel, hełmy- wariacje, hełmy- „uzbrojenie orków” nie mające nic wspólnego z historią
  • karwasze pasowe, karwasze skórzane noszone na strój. Pod strojem, niewidoczne – może być.
  • „afrykańskie krzesełka” z dwóch desek oraz współczesne meble

Weryfikacja stroju, akcesoriów i wyposażenia bojowego oraz obozowego:

 Jednym z warunków uczestnictwa w imprezie jest, jak co roku, przejście weryfikacji stroju, uzbrojenia i wyposażenia obozowego.

Zdjęcia prosimy załączyć do formularza zgłoszeniowego

Zdjęcia jakich potrzebujemy do przeprowadzenia weryfikacji stroju i uzbrojenia

muszą spełniać następujące kryteria:

– zdjęcie całej postaci w stroju historycznym

– w przypadku osób walczących dodatkowe zdjęcie w uzbrojeniu i z widoczną    bronią

– zdjęcie musi być na tyle wyraźne, by dało się dojrzeć szczegóły stroju

i wyposażenia

– jeśli na zdjęciu całej postaci nie są widoczne szczegóły, prosimy o załączenie fotografii detali – dodatków, biżuterii, innych elementów

– ideałem byłoby załączenie do zdjęć opisu jaką postać się odtwarza i na podstawie jakich znalezisk/ikonografii/innych informacji – szczególnie jeśli jest to coś nietypowego

  • zdjęcia obozowe powinny być na tyle wyraźne, by dało się ocenić wyposażenie.

Jeśli coś z Państwa wyposażenia może być sprzeczne z podanymi powyżej wytycznymi, ale jest rekonstrukcją konkretnego znaleziska czy jest oparte na ikonografii – prosimy o przesłanie wiarygodnego źródła.

Nie są nam potrzebne portrety uczestników, chodzi nam wyłącznie o weryfikację wyposażenia.
Jeśli nie posiadacie Państwo dobrego zdjęcia na którym widać Wasz strój i wyposażenie – wystarczy fotografia całego Waszego sprzętu rozłożonego np. na podłodze lub na wieszakach, z opisem.